لذا حفظ روابط ایران با جماعت اخوان المسلمین به عنوان بزرگترین سازمان سیاسی، مذهبی سنی درجهان می توانست موجب کاهش تنش ها میان شیعه و سنی گردد. ازهمه مهمتراینکه ازدیربازعربستان با اخوان رابطه مناسبی نداشته، و این می توانست ابزاری مناسب برای ایران در مقابل آل سعود تلقی گردد. به همین علت دیدیم که تاپیش از این کشورهای عربی حوزه خلیج فارس با احتیاط سیر صعودی به قدرت رسیدن اخوان در مصر را طی می کردند در حالی که در حکومت جدید مصر دست دوستی به سوی هیئت حاکمه جدید دراز کردند، و سیل دلارها و کمک های مالی به سمت مصر سرازیر شده است. موضوع دیگر بحث جانشینی محمد مرسی بود که برای ایران خوشایند نیست. ایران توانسته بود در زمان روی کار بودن اخوان یخ روابط را به رغم بی میلی های طرف مصری تاحدودی آب کند، اما روی کارآمدن ارتش مصر تقریباً یادآور حکومت سابق مبارک است که ایران درآن هیچ نقشی نداشت. اما با وجود این امتیازهای ازدست رفته، سقوط مرسی برای ایران دستاوردهایی نیز به همراه داشت. ابتدا می توان به موضوع سوریه اشاره کرد. به واسطه روی کارآمدن اخوان با جنبش بهارعربی این تفکر انقلابی مصر باعث می شد تا حکومت مرسی درصدد حمایت از مخالفان سوریه برآید. تشکیل کمیته ای چهارجانبه با حضور ایران، ترکیه، عربستان ومصر ازجمله اقداماتی بود که می توانست اهداف ایران نسبت به سوریه را با چالش مواجه سازد. چون اخوان دراین اواخرکاملا رویکرد منفی نسبت به حکومت شام اتخاذ کرده بود و عملا به مقابله با حکومت سوریه و حزب الله پرداخته بود و ایران قطعا تحت الشعاع این تصمیمات قرار می گرفت. سقوط محمد مرسی دستاورد دیگری هم درجریان حفظ خط مقاومت برای ایران داشت. با روی کارآمدن اخوان المسلمین، گرایشات جنبش حماس به سمت و سوی مصر افزایش یافت و به عبارتی ازدامن ایران خارج شدند. نقش حماس برای ایران درجهت حفظ جبهه مقاومت درمقابل اسرائیل و حفظ رهبری مقاومت برای ایران در کل منطقه بسیار با اهمیت است. لذا کنار گذاشتن مرسی ازقدرت، ایران را از کلاف سردرگم بازی حماس با مصر نجات داد و بار دیگر این فرصت را ایجاد نمود تا ایران حماس را به زمین خود برگرداند. آنچه مسلم است، جمهوری اسلامی ایران باید درمواجهه با درگیری میان مخالفان و موافقان مرسی درمصر، رویکردی عاقلانه درپیش گیرد تا درصورت پیروزی هریک ازطرفین، مورد تنفر قرار نگیرد و بتواند ازپتانسیل های موجود در منطقه نهایت استفاده را بکند. آری، مردم مصر مردمانی اهل تسامح و تساهل هستند و ملتی هستند که در تاریخ آن نمی توان دورانی را یافت که درگیری های داخلی در آن رخ داده باشد و عده ای بیگناه کشته شده باشند و از مجموعه نخبگان و گروههای سیاسی و طیف های مختلف مصر می خواهیم با همدلی و همفکری و همکاری مانع از هرگونه فتنه شوند و انسجام داخلی در این کشور را هرچه سریعتر برقرار کنند.